Συμπληρώνονται φέτος τρεις δεκαετίες από εκείνη τη μαύρη νύχτα του Ιανουαρίου του 1996. Τριάντα χρόνια από τότε που η ελληνική κυριαρχία παραδόθηκε στα κύματα των δήθεν συμμάχων και η εθνική αξιοπρέπεια θυσιάστηκε στον βωμό της πολιτικής επιβίωσης μιας παρέας που έβλεπε την Ελλάδα ως λογιστικό υπόλοιπο και όχι ως πατρίδα.
Η Τριάδα της Καταισχύνης: Σημίτης, Αρσένης, Πάγκαλος
Είναι οι ολετήρες που θα μείνουν στην ιστορία με τα πιο μελανά γράμματα. Ο Κώστας Σημίτης, ο αρχιτέκτονας του «εκσυγχρονισμού» της υποταγής, ο Γεράσιμος Αρσένης και ο Θεόδωρος Πάγκαλος, ο άνθρωπος που είχε το θράσος να αποκαλέσει την ελληνική σημαία «πανί» που την παίρνει ο άνεμος.
Αυτοί οι τρεις, κλεισμένοι στα γραφεία τους, αποφάσισαν να μετατρέψουν μια ξεκάθαρη ελληνική επικράτεια σε «αμφισβητούμενη ζώνη». Ήταν η νύχτα που το δόγμα «No ships, no troops, no flags» έγινε το μανιφέστο της εθνικής ταπείνωσης, εγκαινιάζοντας το εγκληματικό «γκριζάρισμα» του καταγάλανου Αιγαίου.
Το Εμετικό «Ευχαριστώ» και η «Γαλάζια Πατρίδα»
Και μετά την προδοσία στο πεδίο, ήρθε η ύβρις στον ναό της Δημοκρατίας. Ποιος μπορεί να ξεχάσει την εμετική φράση του Σημίτη από το βήμα της Βουλής: «Ευχαριστούμε τους Αμερικανούς»;
Μια δήλωση υποτέλειας που επιβεβαίωσε ότι η χώρα δεν διοικούνταν από την Αθήνα, αλλά από τα τηλεφωνήματα της Ουάσιγκτον. Αυτό το «ευχαριστώ» άνοιξε την όρεξη του θηρίου. Τότε «γκρίζαραν» τις βραχονησίδες μας, σήμερα οι γείτονες ονειρεύονται τη «Γαλάζια Πατρίδα», πατώντας πάνω στα θεμέλια της ενδοτικότητας που έθεσε η κυβέρνηση εκείνη. Η σημερινή τουρκική προκλητικότητα δεν είναι παρά η φυσική συνέχεια της τότε υποχώρησης.
Οι Τρεις Ήρωες και το Παραμύθι του «Βέρτιγκο»
Ενώ οι πολιτικοί έκαναν δημόσιες σχέσεις, τρεις άνδρες ανέβαιναν στο πάνθεον των ηρώων:
- Χριστόδουλος Καραθανάσης
- Παναγιώτης Βλαχάκος
- Έκτορας Γιαλοψός
Α- ΘΑ – ΝΑ – ΤΟΙ
Πέρασαν 30 χρόνια προσπάθειας να μας πείσουν για το «ατύχημα». Μας είπαν για «βέρτιγκο» του πιλότου, για κακές συνθήκες, για μηχανική βλάβη. Όμως η αλήθεια δεν κρύβεται. Οι τρύπες στο κουφάρι του ελικοπτέρου μαρτυρούν την αλήθεια που όλοι ψιθυρίζουν: Το ελικόπτερο καταρρίφθηκε. Οι ήρωες έπεσαν από εχθρικά πυρά, την ώρα που η πολιτική ηγεσία έδινε εντολή υποχώρησης.
Τώρα που «ψόφησαν», ανοίγουν τα στόματα
Σήμερα, 30 χρόνια μετά, οι πρωταίτιοι εκείνης της μαύρης νύχτας έχουν φύγει από τη ζωή, έχοντας γλιτώσει το εδώλιο του κατηγορουμένου που τους άξιζε. Τώρα όμως, που ο φόβος και η επιρροή τους έσβησαν, τα στόματα αρχίζουν να ανοίγουν.
Οι μαρτυρίες πλέον δεν μπορούν να πνιγούν. Η ιστορία ξερνάει τις αλήθειες που προσπάθησαν να θάψουν στα βάθη της θάλασσας των Ιμίων. Η προδοσία αυτή είναι μια ανοιχτή πληγή που δεν θα κλείσει ποτέ, όσο οι υπαίτιοι μνημονεύονται ως «εκσυγχρονιστές» και όχι ως εκείνοι που παρέδωσαν το Αιγαίο στις ορέξεις των εισβολέων.
Δεν ξεχνάμε. Δεν συγχωρούμε. Τιμή και δόξα στους τρεις αθάνατους.
Η εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα της δειλίας
Κλείνοντας, οφείλουμε μια αναφορά στην κίνηση του Πάνου Καμμένου. Μπορεί να συμμετείχε στην προδοσία του ονόματος της Μακεδονίας και να άργησε να εγκαταλείψει το κυβερνητικό σχήμα που υπέγραψε το ξεπούλημα, όμως του αναγνωρίζουμε ένα πράγμα: Είχε τα ……. κότσια να τιμήσει τους ΗΡΩΕΣ εκεί που έπεσαν.
Σε αντίθεση με τους πολιτικούς «ΝΑΝΟΥΣ» που κρύβονταν και κρύβονται πίσω από γραφεία και ξένες πλάτες, ο Καμμένος βγήκε στο σημείο της θυσίας, στο Αιγαίο που κάποιοι ήθελαν γκρίζο, και απέδωσε τιμές. Ήταν μια πράξη θάρρους απέναντι σε ένα ολόκληρο σύστημα που ήθελε τα Ίμια «ξεχασμένα» και τους ήρωες «θύματα βέρτιγκο».
Γιατί η ιστορία δεν είναι μόνο μαύρο ή άσπρο, αλλά οι πράξεις στο πεδίο είναι αυτές που μένουν.
