Από νωρίς το πρωί σήμερα, κυκλοφορεί μία είδηση χαρμολύπης στο νησί. Χαρά, γιατί ένας δικός μας άνθρωπος, γιατί έτσι τον νιώθουμε, παρά τους λίγους μήνες τις παρουσίας του στο νησί, ο Συνταγματάρχης Πεζικού και Διοικητής του ΤΔ 41 Συντάγματος Πεζικού Σαμοθρακης κύριος Σωτήρης Τσιατσιάνης, προήχθη κατά τις πρόσφατες κρίσεις σε Ταξίαρχο (δείτε εδώ). Ταυτόχρονα όμως και λύπη γιατί θα τον χάσουμε από κοντά μας, σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα.
Ο συνταγματάρχης αφιχθεί στην Σαμοθράκη την προηγούμενη άνοιξη. Παρότι το χαμηλών τόνων ύφος του, κατάφερε πολύ σύντομα να γίνει ένας από εμάς, με την σεμνότητα και την ταπεινότητα που τον διακρίνει.
Εδώ θέλω να καταθέσω την προσωπική μου μαρτυρία. Εκτός όλων των άλλων ο Συνταγματάρχης ήταν και άνθρωπος της Εκκλησίας, δεν θεωρούσε τον εαυτό του επίσημο. Αυτό αποδείχτηκε πολλές φορές με την επιλογή του, να σταματάει στα εσωτερικά στασίδια του ναού και όχι στο κέντρο του, όπως πράττουν, ίσως δικαίως, οι περισσότεροι που φέρουν αυτόν τον βαθμό.
Με την προαγωγή του, ως εκ των ουκ άνευ, σύντομα θα αναγκαστεί να φύγει από το νησί μας, μιας και ο ανώτερος βαθμός που μπορεί να υπηρετήσει στην εδώ μονάδα του Στρατού Ξηράς είναι αυτός του Συνταγματάρχη.
Θέλω να πιστεύω, ότι οι ευχές όλων μας θα τον συνοδεύουν. Τουλάχιστον προσωπικά, από αυτό το βήμα, του εύχομαι από καρδιάς, καλή συνέχεια και εις ανώτερα, άλλωστε τέτοιοι άνθρωποι αξίζουν τα ανώτερα αξιώματα. Ελπίζω το μικρό διάστημα που θήτευσε σε αυτόν τον τόπο, να παίρνει μαζί του τις καλύτερες αναμνήσεις…
