Προσβάσιμες παραλίες για όλους: Το παράδειγμα άλλων νησιών και η ανάγκη της Σαμοθράκης με τις παραλίες με τα βότσαλα

Η θάλασσα για εμάς τους νησιώτες δεν είναι μόνο τουριστικό προϊόν ή τοπίο στο κάδρο. Είναιη καθημερινότητά μας, η διέξοδός μας, το μέρος όπου όλοι —ανεξαιρέτως— έχουμε το δικαίωμα να αναζητήσουμε λίγη ηρεμία και δροσιά. Σε προσβάσιμες παραλίες για όλους.

Όσο όμως πλησιάζει το καλοκαίρι, έρχεται ξανά στην επιφάνεια μια πικρή διαπίστωση: για μια μερίδα συμπολιτών μας, τους ηλικιωμένους γονείς – παππούδες μας ή τους ανθρώπους με κινητικές δυσκολίες, ακόμη και τα ΑΜΕΑ, αυτή η πρόσβαση δεν είναι καθόλου αυτονόητη. Ειδικά στις παραλίες μας με τα βότσαλα, η απόσταση από το δρόμο μέχρι μέσα στη θάλασσα, μπορεί να μοιάζει με ακατόρθωτο άθλο.

Με αφορμή, λοιπόν, τον σχεδιασμό άλλων Δήμων που επιλέγουν να δουν το θέμα αυτό με ευαισθησία και σοβαρότητα, αξίζει να αναρωτηθούμε πώς μπορούμε και εμείς να κάνουμε το βήμα μπροστά…

Πολλές φορές το σκέφτηκα, αλλά δεν το μετέφερα σε άρθρο, πρόσφατα είδα άλλους Δήμους μικρών νησιών, που επέλεξαν να δουν το θέμα αυτό με ευαισθησία, συγκεκριμένα η Κίμωλος και η Αντίπαρος που επενδύουν στην πρόσβαση χωρίς αποκλεισμούς. Την ίδια στιγμή, πολλοί Δήμοι της “γείτονιάς” μας, το έχουν κάνει επίσης, πχ στην Λήμνο, στα Άβδηρα κλπ, ώστε κάθε πολίτης να μπορεί να χαρεί τη θάλασσα με αξιοπρέπεια, αξιοποιώντας σύγχρονα συστήματα αυτόνομης πρόσβασης (Seatrac).

Στη Σαμοθράκη λόγω του ότι είναι γύρω γύρω οι παραλίες με βότσαλα, που δυσκολεύουν και εμάς ακόμη, θα μπορούσαν να κατασκευαστούν σε πολλά σημεία. Αλλά ας μην είμαστε πλεονέκτες. Προσωπικά θα επέλεγα σίγουρα την παραλία της Καμαριώτισσας, που αποτελεί την πιο χαρακτηριστική περίπτωση. Είναι η πρώτη εικόνα του επισκέπτη και ο καθημερινός προορισμός πολλών κατοίκων, όμως τα βότσαλα την καθιστούν “απαγορευμένη ζώνη” για όποιον δεν έχει τη φυσική κατάσταση να τα διασχίσει. Η δεύτερη επιλογή μου θα ήταν ή στην παραλία στις Μακρυλιές ή κάπου κοντά στα Θέρμα. Είναι κρίμα να στερούνται οι άνθρωποί μας το μπάνιο τους, όταν η τεχνολογία προσφέρει λύσεις που σέβονται απόλυτα το περιβάλλον.

Το πιο σημαντικό; Τέτοιες υποδομές χρηματοδοτούνται πλέον σε ποσοστό έως και 100% από ειδικά προγράμματα (ΕΣΠΑ, Ταμείο Ανάκαμψης), καλύπτοντας όλο το κόστος — από τον μηχανισμό μέχρι τους διαδρόμους και τα αποδυτήρια. Δεν είναι, λοιπόν, θέμα κόστους, αλλά θέμα προγραμματισμού και βούλησης.

Δεν είμαι σίγουρος, αλλά έχω την εντύπωση πως κάπου είχα ακούσει ή διαβάσει πως κάθε Δήμος έχει δυνατότητα χρηματοδότησης για πάνω από μία παραλία. Για αυτό μίλησα για 2.

Δεν ψέγω ούτε την νυν δημοτική αρχή, ούτε τις προηγούμενες, είναι κάτι σχετικά νέο, πιθανώς να μην το σκέφτηκαν. Τι να πρωτοσκεφτείς σε έναν τόπο που του λείπουν, τόσα βασικά… Εφόσον όμως χρηματοδοτείται αυτό, γιατί όχι;

Στην σελίδα της seatrack αναφέρεται ότι έχουν κατασκευαστεί πάνω από 240 συστήματα πρόσβασης σε όλη την Ελλάδα, όπως δείχνει και ο χάρτης:

Επίσης για να προλάβω όσους προσπαθήσουν να πουν ότι αυτά γίνονται μόνο σε αμμώδεις παραλίες. Ορίστε μία από τις πολλές με βότσαλα (μέσα στον κόκκινο κύκλο). Επίσης σε περίπτωση που ληφθεί αποφάσει να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο, να προβλεφθεί στο τέλος της ράμπας (τουλάχιστον) να υπάρχει κάγκελο (κίτρινος κύκλος).