Αυτές τις ημέρες βρισκόμαστε με την μητέρα μου στην Λέσβο για προσκύνημα στον Άγιο Ραφαήλ και στον Ταξιάρχη Μανταμάδου.
Σήμερα πήγαμε στον Ταξιάρχη με το ΚΤΕΛ, σε κάποιο σημείο της διαδρομής μπήκαν στο λεωφορείο 5-6 κυρίες. Πήγαμε στον Ταξιάρχη προσκυνήσαμε και στην επιστροφή κάποια από τις κύριες είπε ότι είναι Σκυριανές.
Εκεί άδραξα την ευκαιρία μιας που καθόμασταν σε κοντινές θέσεις, άνοιξα συζήτηση μαζί τους, ακολουθεί ο διάλογος:
– Συγγνώμη, είπατε ότι είστε από την Σκύρο;
– Ναι
– Εμείς είμαστε από Σαμοθρακη, πόσους κατοίκους έχει η Σκύρος;
– Κάπου 3 χιλιάδες, αλλά έχουμε πολύ στρατό και αεροπορία.
– Εμείς είμαστε περίπου 2,5 χιλιάδες. Έχω ακούσει ότι έχετε καλή συγκοινωνία…
– Πολύ καλή, δικό μας είναι το καράβι, όλοι οι Σκυριανοί είμαστε μέτοχοι, έχουμε τακτικά δρομολόγια, όπως τα θέλουμε. Κάθε πρωί φεύγει 8 η ώρα και 10 παρά τέταρτο είμαστε στην Κύμη….
– Συγγνώμη κάθε μέρα έχετε πρωινό δρομολόγιο
– Βέβαια, κάθε πρωί 8 η ώρα όλο τον χρόνο, αυτό έλειπε, δικό μας καράβι να μην μας εξυπηρετεί. Το καλοκαίρι που έχει κόσμο κάνει και 2 και 3 δρομολόγια την ημέρα. Μέχρι τώρα 3 έχουμε βγάλει, όχι 3 μαζί, πρώτα το ένα, το άλλο και το τωρινό, τώρα μπορεί να βγάλουμε και τέταρτο να είναι 2 μαζί. Αν αρρωστήσει κάποιος, ότι ώρα και να είναι θα κάνει δρομολόγιο να τον πάει. Αν λείπει ή αν δεν κάνει ο καιρός πάει τον άρρωστο το ταχύπλοο ή πολεμικό αεροπλάνο.
– Μπράβο, συγχαρητήρια και η Σαμοθράκη κάποτε είχε 2 πλοία που τα βγάλανε οι μετανάστες της στη Γερμανία, αλλά βγάζανε καινούργιο…
Είπα την ιστορία με την τραγική κατάληξη και την μετέπειτα “περιπετειώδη εποχή” της Σαμοθράκης.
Επαληθεύτηκε με τον καλύτερο τρόπο η φήμη της καλής ακτοπλοϊκής συγκοινωνίας της Σκύρου με δική τους εταιρεία. Αποδείχτηκε όμως πως Σκύρος και Σαμοθράκη είναι στα ακτοπλοϊκά βίοι παράλληλοι με αντίθετη κατάληξη…
