Το ελληνικό μέλι θεωρείται δικαίως ο “υγρός χρυσός” της πατρίδας μας. Δεν είναι τυχαίο ότι οι κορυφαίοι σεφ του κόσμου και οι ειδικοί της υγιεινής διατροφής το κατατάσσουν στην κορυφή των υπερτροφών (superfoods), αναγνωρίζοντας τη μοναδική βιοποικιλότητα της ελληνικής φύσης. Ωστόσο, μέσα σε αυτόν τον εθνικό θησαυρό, υπάρχει ένα σπάνιο “διαμάντι” που παράγεται στις πλαγιές του όρους Σάος και παραμένει, δυστυχώς, ένας εγκλωβισμένος θησαυρός.
Ο λόγος για το Πικρόμελο Σαμοθράκης
Ένα προϊόν που, όπως έχουμε αναδείξει μέσα από έρευνες ετών (από την εποχή του blog και των ραδιοφωνικών εκπομπών), δεν έχει τίποτα να ζηλέψει από το διεθνώς διαφημισμένο και πανάκριβο μέλι Manuka της Νέας Ζηλανδίας. Αντιθέτως, οι επιστημονικές αναλύσεις δείχνουν ότι το “δικό μας” πικρόμελο το κοιτάζει στα μάτια, ξεπερνώντας το συχνά σε αντιοξειδωτική δράση και θεραπευτικές ιδιότητες.
Είναι τουλάχιστον οξύμωρο, ένα προϊόν που βραβεύεται στο Λονδίνο και ζητείται από delicatessen στην Ιαπωνία, να μην μπορεί να αποκτήσει τη σφραγίδα ΠΟΠ, επειδή η γραφειοκρατία θεωρεί “λίγους” τους παραγωγούς ή “μικρή” την ποσότητα. Λες και η μοναδικότητα μετριέται με τα κιλά και όχι με την ποιότητα…
